Debata na temat przeprowadzenia kongresu lewicy polskiej wzbudziła spore zainteresowanie w środowisku organizacji skupionych w Kongresie Porozumienia Lewicy. Napłynęły gotowe materiały programowe, jak i głosy do dyskusji. Zapraszamy do wypowiedzi także tych, którzy odwiedzają naszą stronę internetową.

Projekty uchwał Kongresu polskich organizacji lewicowych.

Uchwała 1

Zważywszy, że:

  • W Polsce działa wiele organizacji, które deklarują swoją lewicowość lub sympatyzują z lewicą.
  • Kierunki, cele i programy działania tych organizacji mają elementy wspólne z innymi, a także specyficzne, dla swojej organizacji.
  • Lewica powstała w proteście przeciwko wyzyskowi człowieka przez człowieka, w formie:
    • Zawłaszczania zysku przez właścicieli kapitału, z pominięciem pracowników, którzy go wytwarzają.
    • Olbrzymiej rozpiętość dochodów osób fizycznych, w tym luksusy i nędza.
    • Nadmiernego czasu pracy pracowników (godz./dobę).
  • Po przemianie ustroju w Polsce wystąpiły szkodliwe społecznie działania:
    • Pozbawienie pracowników prawa do zysku.
    • Nieograniczona rozpiętość dochodów osób fizycznych.
    • Likwidacja dużej części przemysłu i szkolnictwa zawodowego.
    • Ograniczenie budownictwa mieszkaniowego, standardowego.
    • Ograniczenie zatrudnienia, wysokie bezrobocie i emigracja zarobkowa.
    • W wielu organizacjach wydłużono czas pracy do 9 godzin z przerwą na posiłek, a często dłuższy bez dodatkowego wynagrodzenia.
    • Likwidacja opieki medycznej pracowników i młodzieży szkolnej oraz wielu placówek służby zdrowia, żłobków i wielu przedszkoli.
    • Likwidacja dużej części placówek oświatowych i kulturalnych.

§1

Kongres uznaje za wspólny cel organizacji lewicowych w Polsce:

Wspólna Polska, życzliwa, bezpieczna i sprawiedliwa dla wszystkich obywateli polskich.
Ciągle przez nich doskonalona i rozwijana, w obszarach ich działania,
w celu zapewnienia wszystkim obywatelom polskim
możliwości pozyskania środków potrzebnych im do życia i rozwoju.

§2

Kongres uznaje za wspólne kierunki i cele działania organizacji lewicowych w Polsce:

  1. Intensywny rozwój gospodarczy i społeczny oraz przyrost dochodu narodowego szybszy niż w krajach o wyższej stopie życiowej, w celu zapobiegania emigracji zarobkowej oraz osiągnięcia powszechnego dostępu do: pracy, mieszkania, nauki, opieki zdrowotnej, wymiaru sprawiedliwości, kultury i wypoczynku.
  2. Przywrócenie udziału pracowników w zysku.
  3. Ograniczenie wielkiej rozpiętości dochodów osób fizycznych.
  4. Zlikwidowanie nędzy.
  5. Przywrócenie ograniczenia czasu pracy do 8 godzin, łącznie z przerwą na posiłek.
  6. Dialog kierownictw organizacji i działaczy lewicowych z wyborcami.

Uchwała 2

Zważywszy, że władza może działać skutecznie i wpływać na bieg wydarzeń w kraju i w regionach, a we władzach lewicę reprezentują kluby parlamentarne i samorządowe lewicy,

Kongres uznaje, że lewica może działać skutecznie, w interesie swoich wyborców, głównie przez silne kluby lewicowe w parlamencie i w samorządach, rządzące lub uczestniczące w koalicji rządzącej. Dążąc do sukcesu wyborczego lewicy, a następnie jej skutecznego działania,

§1

Kongres powołuje

  1. Zrzeszenie Polskich Organizacji Lewicowych, które zaakceptowały wspólne kierunki i cele uchwalone przez Kongres.
  2. Rady Organizacji Lewicowych, kierujące wspólnymi działaniami zrzeszonych organizacji na szczeblach: krajowym, wojewódzkich, powiatowych oraz miast i gmin, działające również, jako organy doradcze lewicowych klubów parlamentarnych i samorządowych, na odpowiednich obszarach. Rady tworzą przewodniczący zrzeszonych organizacji i klubu lewicowego, działających na danym obszarze oraz wybierają spośród siebie Prezydium Rady w składzie: Przewodniczący, Wiceprzewodniczący i Sekretarz, które organizuje działanie Rady i reprezentuje Zrzeszenie Organizacji Lewicowych na zewnątrz, na danym obszarze.

§2

Kongres zaleca Radom Organizacji Lewicowych określenie odpowiedzi na pytania:

  1. Co chcemy i możemy zrobić wspólnie, w obszarze naszego działania, dla realizacji wspólnych celów i kierunków organizacji lewicowych?
  2. Jak możemy to zrobić?

Następnie potraktować odpowiedzi, jako program swojego działania.

 

Uzasadnienie proponowanych kierunków i celów działania lewicy.

1. Intensywny rozwój gospodarczy i społeczny oraz przyrost dochodu narodowego szybszy niż w krajach o wyższej stopie życiowej, w celu zapobiegania emigracji zarobkowej oraz osiągnięcia powszechnego dostępu do: pracy, mieszkania, nauki, opieki zdrowotnej, wymiaru sprawiedliwości, kultury i wypoczynku.
Dużo wyższa niż w Polsce stopa życiowa w krajach o rozwiniętej gospodarce była przyczyną:

a. Masowego poparcia ruchu “Solidarności” i nawoływań do protestów i strajków oraz wiary w obiecywany dobrobyt po zmianie władzy. Strajki obniżyły stopę życiową i jeszcze bardziej powiększyły dystans do krajów rozwiniętych. Polacy uwierzyli, że wystarczy zmienić władzę i będzie dobrobyt.

b. Zmiany władzy lewicowej na prawicową. Niestety, dobrobyt jest głównie dla elit, a dla większości pogorszenie dostępu do pracy, mieszkania, nauki, opieki zdrowotnej, wymiaru sprawiedliwości, kultury i wypoczynku.

c. Masowej emigracji zarobkowej po zmianie władzy, najbardziej przedsiębiorczych i zdolnych do pracy Polaków, do krajów o rozwiniętej gospodarce. Może ona trwać tak długo, jak długo będzie istniała różnica w poziomie stopy życiowej.
d. Wyprzedaży majątku państwowego i zaciągania wielkich kredytów przez nowe władze, w celu podwyższenia stopy życiowej Polaków i zbliżania jej do poziomu krajów bardziej rozwiniętych. Niestety, na krótką metę. Później może być jak w Grecji.

2. Przywrócenie udziału pracowników w zysku.
Kapitalizm utrwalił w świadomości społecznej nieuzasadniony dogmat, że zarówno dobra wytworzone przez organizacje, jak i zysk na ich sprzedaży, są własnością właścicieli organizacji. W rzeczywistości są oni tylko właścicielami infrastruktury organizacji, a dobra są wytworzone w organizacji przez pracowników wykorzystujących ich infrastrukturę. Zatem, prawo do dóbr i zysku jest kwestią, którą może rozstrzygnąć umowa społeczna, jaką jest prawo danego kraju.
Socjalizm dotychczas przyjmował bezkrytycznie kapitalistyczny dogmat o własności dóbr i zysku oraz dążył do uspołecznienia infrastruktury, żeby uspołecznić zysk.
Współczesna lewica powinna dążyć do ustanowienia prawa, które, nie naruszając prawa własności infrastruktury (zmiana tego prawa własności w obecnych warunkach jest nie realna), zapewni sprawiedliwy podział zysku między uczestników jego tworzenia.
Wyniki działania organizacji, w tym wytwarzane dobra i osiągany przez nią zysk, tworzą:

1) Praca żywa wykonywana przez pracowników organizacji, w tym kierownictwo.
2) Praca uprzedmiotowiona w infrastrukturze, która należy do jej właścicieli i jest wykorzystywana w organizacji.
3) Praca uprzedmiotowiona w infrastrukturze otaczającej organizację, wykorzystywanej przez organizację, którą zapewnia państwo lub samorząd.
Biorąc pod uwagę, kto jest uczestnikiem tworzenia wyników organizacji, a w tym i zysku, sposobem jego podziału, zgodnym z poczuciem sprawiedliwości społecznej, powinien być podział zysku na trzy podmioty:
1) Pracowników organizacji, w tym kierownictwo,
2) Właścicieli infrastruktury wykorzystywanej w organizacji,
3) Państwo lub samorząd lokalny.

3. Ograniczenie wielkiej rozpiętości dochodów osób fizycznych.
Przedstawiony wyżej nieuzasadniony dogmat, że zarówno dobra wytworzone przez organizacje, jak i zysk na ich sprzedaży są własnością właścicieli organizacji, jak też różne zabiegi prawne i pozaprawne, powodują wielką rozpiętość dochodów osób fizycznych. Np. władze różnych organizacji ustalają dowolnie wysokość swoich dochodów, nie współmiernie wysoko do własnego wkładu w uzyskiwane wyniki, ograniczając wynagrodzenia innych pracowników. Wielkie wynagrodzenia bardzo podwyższają koszty, a niewiele powiększają wyniki. W efekcie powstają straty, a wiele ludzi pracuje na zaspokojenie luksusowych potrzeb i zachcianek nielicznych, kosztem innych, których potrzeby nie są zaspokajane.

4. Zlikwidowanie nędzy.
Jeżeli uznajemy, że każdy obywatel ma prawo do życia, to społeczeństwo musi zapewnić warunki do życia każdemu obywatelowi polskiemu niemającemu dochodów pozwalających na przeżycie, z przyczyn niezależnych od niego.
Osoby bez możliwości uzyskania legalnych dochodów, stoją przed wyborem: bezdomność, głód i śmierć z braku środków do życia albo żebranie lub przestępstwa, żeby przeżyć. Np.: oszustwo, wyłudzenie, kradzież, przemyt, paserstwo, rozbój, wymuszenie lub - w najlepszym przypadku - praca “na czarno”.
Kara pozbawienia wolności zapewnia środki do życia i w takich przypadkach nie zawsze zapobiega przestępczości.
Aby zapobiegać przestępczości, która gnębi ludzi uczciwych, trzeba umożliwić każdej rodzinie lub osobie samotnej legalny dochód wystarczający na zaspokojenie potrzeb umożliwiających przeżycie. Np. minimum socjalne, to jest ok. 0,25 średniej płacy.

5. Przywrócenie czasu pracy 8 godzin, łącznie z przerwą na posiłek.
Obecnie czas pracy w wielu organizacjach trwa 9 godzin z przerwą na posiłek, a często jest dłuższy, bez dodatkowego wynagrodzenia. Przywrócenie czasu pracy 8 godzin, łącznie z przerwą na posiłek, na co stać było “siermiężną” PRL, a nie stać III RP, przyniesie pozytywne efekty:

a. Zwiększenie zatrudnienia i zmniejszenie bezrobocia.
b. Zwiększenie czasu pracowników, poświęcanego na potrzeby osobiste i rodziny.

6. Dialog kierownictw organizacji i działaczy lewicowych z wyborcami.
Obecne niskie poparcie “lewicy” przez wyborców jest w dużej mierze spowodowane brakiem reakcji na głosy wyborców. Powszechną praktyką kierownictw organizacji “lewicowych” wszystkich szczebli jest nie odpowiadanie na listy wyborców przesyłane przez Internet. Na Forum internetowym SLD dyskutują między sobą użytkownicy Forum. Nikt z kierownictwa SLD nie ustosunkowuje się do zgłoszonych przez nich wniosków lub propozycji. A np. w Radiu Maryja, do telefonów słuchaczy ustosunkowuje się na bieżąco przedstawiciel kierownictwa.

Władysław Bujwid